همایش مددکاری اجتماعی روانپزشکی

چالشهای روانپزشکی در حوزه زنان از منظر مددکاری اجتماعی

 

محبوبه توکلی، کارشناسی ارشد مددکاری اجتماعی، کارمند سابق بیمارستان روانپزشکی رازی و عضو کمیته اجرایی همایش “مددکاری اجتماعی روانپزشکی” طی گفتگو با پایگاه اطلاعرسانی همایش به موضوع چالشهای جنسیتی در حوزه روان پرداخت.

 توکلی یکی از اعضای تیم اجرایی همایش در رابطه با تفاوت عملکرد مددکاران اجتماعی در فیلد روانپزشکی زنان با سایر حوزه های مددکاری اجتماعی روانپزشکی اظهار داشت: یکی از تفاوت ها، تلاش مضاعف مددکار اجتماعی برای جلب مشارکت بیشتر خانواده ها است. زیرا ترخیص زنان با حساسیت های بیشتری همراه است و بدون مراجعه ی افراد درجه یک خانواده امکانپذیر نیست ولی در مورد مردان این محدودیت وجود ندارد و مددکاران اجتماعی آزادی عمل بیشتری دارند و گاها می تواند بیمار به  تنهایی نیز ترخیص گردد که البته این امر در مورد همه ی بیماران مرد نیز صدق نمی کند. بنابراین مددکار اجتماعی باید بخش زیادی از تلاش خود را به جلب مشارکت خانواده ی بیمار اختصاص دهد.

این دانش آموخته مددکاری اجتماعی در خصوص تفاوتهای جنسیتی در دریافت خدمات در حوزه روانپزشکی گفت: قطعا همه ی بیماران حوزه­ی روان نیازمند حمایت هستند اما زنان به سبب ویژگی های جنسیتی شان و محدودیت های موجود در جامعه برای آنان، نیازمند حمایت بیشتر و گسترده تر نهاد­­های مختلف از جمله بهزیستی، مراجع قضایی، کمیته امداد و … هستند.

این کارمند سابق بیمارستان روانپزشکی رازی نقاط ضعف و چالش های قانونی در کار با زنان در این حوزه را اینگونه برشمرد:  نه تنها در حوزه زنان بلکه در همه حوزه ها نقاط ضعف و چالش هایی وجود دارد. به عنوان مثال در خصوص بیمارانی که با دستور قضایی بستری می شوند، طولانی بودن روال اداری و کسب مجوز قضایی ترخیص، که بعضا منجر به تشدید علائم بیمار می شود. از دیگر چالش ها، تعیین مدت زمان بستری توسط برخی مراجع قضایی در هنگام ارجاع بیمار است، در صورتی که تشخیص این امر باید به عهده تیم درمان و با توجه به شرایط بیمار در طول دوره بستری مشخص شود. گاهی اوقات قاضی پرونده دستور می دهد به عنوان مثال بیمار دو ماه بستری شود در صورتی که طی تشخیص تیم درمان، مدت زمان کمتری برای بستری نیاز است و این امر منجر به برآشفته شدن بیمار می شود. طولانی بودن روال تعیین یا تغییر قیم از دیگر چالش های کار با این بیماران است. در خصوص نهادهای دیگر از جمله بهزیستی نیز ضعف هایی وجود دارد از جمله نداشتن ظرفیت برای انتقال بیمار به مراکز نگهداری بهزیستی یا عدم توانایی مالی خانواده برای پرداخت هزینه مرکز نگهداری.

عضو کمیته اجرایی همایش مددکاری اجتماعی روانپزشکی افزود:  با توجه به اینکه بیمار پس از طی دوره درمان به آغوش خانواده باز می گردد، نیاز به آموزش خانواده از مهم­ترین و  ضروری­ترین اقدامات مددکار اجتماعی است که باید از همان ابتدای بستری بیمار آغاز شود. خانواده­ها باید در مورد علائم بیماری، نحوه برخورد با فرد بیمار، لزوم مصرف دارو و اهمیت ادامه روند دارو درمانی و روان درمانی و نیاز به ویزیت های مکرر، آموزش های لازم را کسب کنند. مسلما این آموزش ها در کاهش تعداد دفعات بستری و چالش هایی که خانواده با فرد بیمار خواهد داشت، تاثیر بسزایی دارند.

این مددکار اجتماعی خاطر نشان کرد: تجربه بنده در کار با خانواده های بیماران نشان داده است که بسیاری از آن ها اطلاعاتی در این خصوص ندارند، به خصوص افرادی که به تازگی متوجه بیماری در یک عضو خانواده شان شده اند و در مرحله انکار هستند.

وی در پایان به نقش مددکاران اجتماعی در توانمندسازی بیماران روان و بازگشت آن ها به خانواده و جامعه اشاره کرده و بر احقاق حقوق آنها تاکید کرد.