همایش مددکاری اجتماعی روانپزشکی

سخن دبیر همایش

مددکاری اجتماعی روانپزشکی، گرایشی از مددکاری اجتماعی است که اولین بار در سال ۱۹۰۷ در بیمارستان جان هاپیکینز و توسط دکتر ادولف مایر (مدیر بیمارستان) بنیان‌گذاری شد. دکتر مایر که به اهمیت تأثیر شرایط اجتماعی در ابتلا به بیماری‌های روانی و درمان آن‌ها واقف بود، از مددکاران اجتماعی حمایت‌های لازم را به عمل آورد و همچنین دانشجویان روانپزشکی را ترغیب کرد که در ارزیابی‌های خود به شرایط اجتماعی و منابع محیطی بیمار توجه لازم را داشته باشند.

در ایران نیز پس از تأسیس آموزشگاه عالی خدمات اجتماعی توسط خانم فرمانفرمائیان، یکی از اولین حوزه هایی که مورد توجه مددکاران اجتماعی قرار گرفت، حوزه روانپزشکی بود. در سال ۱۳۳۸ پس از جلب همکاری شهرداری وقت، تیمارستان امین آباد فعالیت خود را آغاز کرد و دانشجویان مددکاری اجتماعی در بیمارستان های روانپزشکی مشغول به کار شدند.

در حال حاضر مددکاری اجتماعی روانپزشکی شاخه شناخته شده‌ای است که با انواع مختلف مسائل و اختلالات روانپزشکی سر و کار دارد. اگرچه حیطه اصلی فعالیت آن‌ها در بیمارستان‌های روانپزشکی است ولی محدود به آن نمی شود. مددکاران اجتماعی به بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی و خانواده آنها خدمات سرپائی نیز به ارائه می کنند.

مددکاران اجتماعی روانپزشکی با در نظر گرفتن ابعاد زیستی، روانی و اجتماعی اختلالات روانپزشکی، علل و پیامدهای چندجانبه بیماری را جستجو می‌کنند و با در نظر داشتن رویکرد سیستمی به ارائه مداخله در سطح فرد، خانواده، شبکه حمایتی و اجتماع محلی می پردازند و نیز در سطح کلان در حیطه سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی اجتماعی گام برمی‌دارند.

از جمله مهم‌ترین فعالیت‌های آن‌ها، می‌توان به عضویت در تیم درمان و حضور در جلسات تیمی منظم، ارزیابی روانی-اجتماعی بیمار، ارتباط مستمر با اعضای خانواده بیمار، ارائه آموزش های لازم به بیمار و خانواده در خصوص بیماری و نحوه برخورد با فرد بیمار، روان درمانی فردی و گروهی، مداخله در بحران، شناسایی منابع موجود در جامعه و پیوند دادن بیمار و خانواده با منابع موجود، در صورت وجود مسائل قانونی کمک به بیمار برای حل آن‌ها و … اشاره کرد. خدمات مددکاری اجتماعی روانپزشکی صرفاً به دوره بستری محدود نمی‌شود و پس از ترخیص نیز نقش تعیین کننده ای در بازتوانی روانی اجتماعی فرد و خانواده و نیز پیشگیری از عود و بهبود عملکرد اجتماعی دارد. هدف نهایی مددکاری اجتماعی روانپزشکی، بازپیوند بیمار و خانواده و نیز جامعه می‌باشد.

تعداد زیادی از مددکاران اجتماعی در مراکز و موسساتی فعالیت می کنند که به بیماران مبتلا به اختلال روانپزشکی خدمات بستری و یا سرپایی ارائه می نمایند. همایش “مددکاری اجتماعی روانپزشکی” فرصتی را فراهم خواهد نمود تا مددکاران اجتماعی ضمن آشنا شدن با دانش روز در این حوزه، تجربیات خود را با سایرین به اشتراک بگذارند. یکی از مهمترین اهدافی که در این همایش دنبال خواهد شد، آشنایی بیشتر اعضای تیم درمان با ماهیت مددکاری اجتماعی روانپزشکی است. از این رو علاوه بر مددکاران اجتماعی، روانپزشکان، پرستاران، روانشناسان و کاردرمانگران نیز از جمله مخاطب های این همایش بشمار می روند.